Znalezione zdjęcia dla ambiwalencja uczuć:
Brak.
Znalezione filmy dla ambiwalencja uczuć:
Brak.
skończona jest nieskończoność umysłu
nieskończona jest skończoność serca
a granica pomiędzy człowiekiem
a niepojmowaną iluzją jest tylko cienką granicą
która się przeciera
nieskończona jest skończoność serca
a granica pomiędzy człowiekiem
a niepojmowaną iluzją jest tylko cienką granicą
która się przeciera
Tagi:
ambiwalencja uczuć
29.11.2010 o godz. 20:39
komentuj (1)
żyję wśród dziczy normalnego życia
jestem zagubionym odłamkiem tęczy
wiruję wśród drzew
opadam na liście
a później znowu
gdy wiatr zawieje
lece w przeciwnym do drzew kierunku
zbieram z płatków kwiatów rozmaite kolory
by stworzyć nową barwę emocji
to tu to tam
rozdarta między światem a a poza światem
wśród światłocienia mojej duszy
jestem zagubionym odłamkiem tęczy
wiruję wśród drzew
opadam na liście
a później znowu
gdy wiatr zawieje
lece w przeciwnym do drzew kierunku
zbieram z płatków kwiatów rozmaite kolory
by stworzyć nową barwę emocji
to tu to tam
rozdarta między światem a a poza światem
wśród światłocienia mojej duszy
Tagi:
ambiwalencja uczuć
moja ambiwalencja uczuciowa rośnie
pnie się w górę jak osadzony na wysokich szczeblach winogron
powstała ona do tej osoby z dniem dzisiejszym
ja
niezwykle oddana są duszą i sercem
zawiodłam się
czuję że ją tracę
przede mną cegła po cegle
buduje się ohydny mur obrzydzenia
który w pewnym momencie zasłoni mi ją
a jej zasłoni oczy
ona gardzi swym ciałem
gardzi sobą
kiedy pogardzi mną
tylko na to czekam żałośnie
potraktuje mnie jak koleją zdobycz z serii przyjaciel
i stanę się podartą rękawiczką
przez którą wychodzi jej kciuk na zimny mróz
starą skarpetką czy swetrem z dziurą na ramieniu
którego już nigdy nie założy
odda go wspomnieniu
wiem że nie potrafię już
już teraz
już nie potrafię jej pomóc od dziś
to stało się jej życiem
a ja jestem wewnętrznie rozdarta
na dwie postrzępione części
jak kartka papieru
ale czy ona tak postąpi
czy wrzuci mnie w najgłębszy rów oceaniczny
gdzie pochłoną mnie jej grzechy
czy będzie udawać przyjaciela
dla stworzenia pozoru
pnie się w górę jak osadzony na wysokich szczeblach winogron
powstała ona do tej osoby z dniem dzisiejszym
ja
niezwykle oddana są duszą i sercem
zawiodłam się
czuję że ją tracę
przede mną cegła po cegle
buduje się ohydny mur obrzydzenia
który w pewnym momencie zasłoni mi ją
a jej zasłoni oczy
ona gardzi swym ciałem
gardzi sobą
kiedy pogardzi mną
tylko na to czekam żałośnie
potraktuje mnie jak koleją zdobycz z serii przyjaciel
i stanę się podartą rękawiczką
przez którą wychodzi jej kciuk na zimny mróz
starą skarpetką czy swetrem z dziurą na ramieniu
którego już nigdy nie założy
odda go wspomnieniu
wiem że nie potrafię już
już teraz
już nie potrafię jej pomóc od dziś
to stało się jej życiem
a ja jestem wewnętrznie rozdarta
na dwie postrzępione części
jak kartka papieru
ale czy ona tak postąpi
czy wrzuci mnie w najgłębszy rów oceaniczny
gdzie pochłoną mnie jej grzechy
czy będzie udawać przyjaciela
dla stworzenia pozoru
Tagi:
ambiwalencja uczuć
